Catedral de Sal – Zipaquirá

Posted on by
2

Victor en ik dachten gisteren, nu we toch nog een dag hebben in Bogotá kunnen we nog naar de kathedraal van zout in de zoutmijnen ofwel ‘’Catedral de Sal’’. We waren om 10.00 uur vertrokken vanuit de hostel. De kathedraal lag namelijk in een dorp genaamd Zipaquirá net buiten Bogotá. Dit was ongeveer 1.15 uur reizen. We waren vanaf het centrum met de Transmilenio (een megabus in Colombia) naar Portal del North gereisd, hier deden we ongeveer een half uur over. Vervolgens zijn we vanaf daar in een klein busje naar het dorpje Zipaquirá gegaan, hier zijn we nog even wat gaan eten. En zijn naar het kathedraal gelopen. Er waren twee groepen, één met een Spaanse gids en één met een Engels sprekende gids. Uiteraard zaten we bij de Engelse gids aangezien onze Spaans niet heel denderend is, alleen was het jammer van deze gids was dat hij alles best wel snel afraffelde en dingen oversloeg. We zijn met de groep en de gids in de grot gegaan. Je zag gewoon dat de hele grot van zout was. Ik heb nog nooit in mijn leven zo veel zout bij elkaar gezien. Niet eens in de allergrootste AH waar ik in ben geweest. In de grot hadden de mensen die in de mijnen werkten een kathedraal gebouwd. En ze hadden het verhaal van de kruisiging van Jezus uitgebeeld in de zoutrotsen. Het was echt heel mooi om te zien hoe ze dat gedaan hadden. We mochten aan het einde de grot zelf verkennen en toen hebben we ook heel veel foto’s genomen. In de grot hadden ze ook souvenirs winkels en je kon er wat gaan eten en drinken. Dus dat hebben we toen ook gedaan, want geen idee waarom maar van al dat zout krijg je wel dorst. Er was ook een soort kleine bioscoop waar er in 3D werd verteld hoe het werkte in de zoutmijnen. Na heel wat zout opgesnoven te hebben, hebben we de zoutmijnen kathedraal maar verlaten voordat we nog high werden van de zout. Buiten heeft Victor nog een armbandje van een man in een rolstoel zonder benen gekocht. Hij gaf de gehandicapte man veel meer dan hij ervoor vroeg. En die man was zo blij dat hij ons ging zegenen. Nu zijn we al voor de tweede keer gezegend in Colombia, dus nu moet alles wel goed komen voor 2011. Het was uiteindelijk zeker wel de moeite waard om helemaal naar dat dorpje af te reizen. Vervolgens zijn we weer met het kleine busje en de Transmilenio terug naar het centrum van Bogotá gereisd. Ja helemaal met het openbaar vervoer heen en terug zonder gebruik te maken van een taxi. Was ons hiervoor nog niet gelukt. Vervolgens hebben we in het centrum bij de Mc Donalds gegeten. Tja Colombia of geen Colombia, de Mc Donalds blijft lekker.

Vandaag zijn we dan weer vroeg opgestaan om onze spullen in te pakken. En de kamer te verlaten. Deze moest om 12.00 uur leeg zijn. ’s Morgens moest Victor nog ineens weg. En komt hij even later terug en moet ik mijn ogen sluiten en mijn handen uitsteken. Nee, ik ben nog niet ten huwelijk gevraagd als jullie dat denken. Ik kreeg een knal roze gekleurde Colombiaanse tas. Zo een schatje is hij, ik vond het al raar dat hij nog even snel ineens weg moest. We hebben tussendoor nog ’s middags bij een Mexicaan empanadas gegeten. Deze Mexicaan heeft een saus van Spaanse pepers, nou niet normaal. Als je een hapje van neemt fikt je mond letterlijk weg en blaast het stoom uit je oren. Vandaar uit zijn we weer naar de hostel gegaan en op dit moment zijn we een beetje onze tijd aan het doden tot we vertrekken naar het vliegveld door te tafeltennissen en tv te kijken en geestelijk voor te berijden op onze reis terug naar Nederland. Nu hopen dat alles goed komt met de vliegtuigen.

Feliz año – Cartagena / Barranquilla

Posted on by
1

Vandaag zijn we neergestreken in Bogotá, paar dagen geleden zijn we al vertrokken van uit Cartagena en via Barranquilla zijn we weer in Bogotá aangekomen.
Maar als eerste willen we natuurlijk iedereen een gelukkig nieuw jaar toe wensen of wel “Feliz año”
In de tussen tijd hebben we jullie niet kunnen updaten omdat we geen internet hadden in Barranquilla en geen tijd in Cartagena maar we nu in Bogotá zijn gaan we jullie weer helemaal updaten.
We zouden beginnen in Cartagena op oudejaarsdag, al vroeg waren we op pad in de oude stadsdeel van Cartagena.
En terwijl we door de oude stadsdeel liepen hoorde we na een tijdje allemaal geschreeuw en mensen die als een gek over straat rende, dus wij naar het geschreeuw lopen.
Als we de hoek omlopen zien we een man op een klein fietsje die als een gek probeer uit te voeten te maken ( of te trappen ) en daar achteraan een hele massa mensen die woedend achter hem rennen.
Tot eindelijk weet iemand hem van de fiets af te rukken en begint tegen hem te roepen waar is de camera, maar hij beek de camera niet te hebben.
Een stuk verder op in de straat staat een Spanjaard het zand van zijn camera af te schudden en niet herhaalbare woorden uit te roepen naar de zo juist door de locale bevolking aangehouden dief.
De locale bevolking zegt tegen de dief dat hij zijn excuses moet aanbieden aan de Spanjaard en schoorvoetend doet hij dat.
Op dat zelfde moment verschijnt ook een politie vrouw ten tonele en deze ontfermd zicht over de dief.

Na onze gebeurtenis op klaarlichte dag vervolgen wij ons toch door de stad heen, omdat het oudejaarsdag is zijn alle restaurants bezig met zich klaar maken voor oud en nieuw en dus gesloten ook veel museums zijn vroeg gesloten.
Maar na een overheerlijke maaltijd bij een echte Italiaan hebben we ons prima vermaakt in de oude stadsdeel.
Toen de avond viel was ik vooral moe, maar we hebben toch een eet gelegenheid uitzoeken voor de avond / oude en nieuw na dat we die hadden gevonden zijn we ons gaan opfrissen in ons hotel.
De plek waar onze laatste maltijd gingen nuttigen voor 2010 was erg gezellig, lekker gegeten bij salsa muziek tussen honderden Colombianen en toeristen.
Rond een uur of 1 was ik erg moe en zijn we naar huis gelopen, waarna we snel in een diepe slaap zijn gevallen.

2010 duurde dit jaar 6 uur langer omdat Colombia 6 uur achter loopt op Nederland, maar al rond 6 uur ’s avond kreeg ik allemaal SMS’jes van uit Nederland “Gelukkig nieuw jaar”
Rond deze tijd was ook iedereen bezig met nieuwe jaar in Colombia, behalve de bedelaars die langs de straat zaten.
Zij konden niet verder komen dan de rand van het oude centrum van Cartagena, iets verder en ze verder terug gezet door de mega beveiliging die het centrum van Cartagena beveiligt.
Want alle rijken Colombianen vinden het vast niet lekker eten als er een bedelaar in hun beeld zit.
Een gemiddeld kaartje voor eten in het centrum koste 60 euro, ik zat daar op het plein midden in het centrum en voelde me wel een beetje schuldig, want van die 120 euro die ik hier had uitgeven voor mij en Meral had ik die man in de rolstoel die ik zag bedelen aan de kant van de straat een heel mooi oud en nieuw kunnen geven.
En toen ik terug naar huis liep rond een uur of 1 zat die man daar nog steeds, 2010 was afgelopen met armoede en 2011 begon daar mee.
Eerder die dag waren Meral en ik nog gezegend door een medelaar omdat ik hem 2000 peso’s had gegeven, dit is voor mij niets maar in Colombia kan je daar best wel wat voor kopen.
Dus veel geld heeft men niet nodig om ook de daklozen van Colombia een leuk oud en nieuw te geven, al zou je alleen maar 5 euro van de 60 euro afhalen van al die rijke Colombianen die daar zaten te eten dan kan je alle daklozen in Cartagena een mooi oud en nieuw geven.
Dit was wat me vooral door mijn hoofd spookte op oudejaarsdag.

2011 was begonnen en wij waren al vroeg op. De hele dag hebben we door Cartagena gelopen en zoveel mogelijk museums afgelopen dat we maar konden vinden en open waren.
Tegen de avond hebben snel een hotel geboekt in Barranquilla waar we de volgende dag naar toe wilde.
2 Januari was nog maar net aangebroken of wij waren al onderweg naar het “Castillo de San Felipe de Barajas” wij wilde dit nog bekijken voordat we af zouden reizen naar Barranquilla.
De reis naar Barranquilla liep rustig en na 2 uur in de bus kwamen we aan in Barranquilla, wat een lelijke stad is dit sorry maar ik vond het echt geen mooie stad.
Ons hotel in het Centrum of Barranquilla had beteren tijden gekend net zoals de meeste gebouwen in het Centrum.
Het eerste wat we te eten konden vinden rond het hotel was een Chinees, met moeite kon ik wat bestellen hun Spaans was slechter als die van mij dus het ging met handen en voeten.
Maar tot eindelijk kregen we eten 2 mega bakken rijst met kip, onze flesjes drinken mochten we niet mee nemen maar werd verder omgegoten in 2 plastic zakjes dit zag er echt raar uit en toen we in het hotel aan onze bak rijst begonnen kwamen we er al snel achter dat dit echt veels te veel voor ons was dus hebben de rest maar aan de daklozen van Barranquilla gegeven.

In Barranquilla is er als er geen carnaval niet veel te beleven, we hebben de hele dag door de stad gelopen met de Loney Planet als gids maar veel dingen bestonden al niet meer.
Tot eindelijk hadden we 1 museum gevonden die wel nog bestond daar hebben we dan ook de tijd genomen om alles te bekijken, waarna we naar het hotel zijn gegaan.
Toen we dachten wat gaan we eten dachten nou we gaan nu nog een keer proberen om bij die Chinees te eten alleen binnen.
Dit keer lukt dit ons wel en kregen we een menukaart, ik en Meral hadden beide iets met kip uitgekozen, maar ik kon dat die vrouw niet in het Spaans uit maken.
Tot eindelijk wist Meral die net zoveel Spaans kan als die Chinese vrouw haar wel uit te leggen wat we wilde.
Dus wij zaten rustig te wachten op ons eten toen een straat kunstenaar allemaal dingentjes probeerde te verkopen aan ons in het restaurant, dit is vrijnormaal in Colombia.
Maar die Chinese eigenaar was daar niet zo erg van gediend en zij dat hij naar buiten moest gaan, dit ging de Chinese eigenaar niet al te snel genoeg dus hij duwde de straat kunstenaar naar buiten.
En daar was de straat kunstenaar weer niet van gediend en die pakte een stoel en gooide die naar de eigenaar.
Maar de eigenaar wist dit met een snelle reflex af te weren, ik zag duidelijk dat hij Kung-Fu had gedaan.
De straat kunstenaar maakte zich daarna uit te voeten en ging een paar meten verderop lopen schelden tegen de eigenaar, die daarna iets onverstaanbaar in het chinees schreeuwde en kort daarna leek er wel een leger Chinezen van achter te komen 2 met een stok die eigenaar pakte en met zijn allen rende ze naar buiten de straat kunstenaar achterna.
Alle Colombianen in de tent die aan het eten waren aten rustig door of er niets aan de hand was en hadden totaal geen aandacht voor al wat rond hun afspeelde.
Na een tijd kwam de politie polshoogte nemen en keerde de rust terug in dit kleine Chinese restaurantje.
Na het eten zijn we snel naar bed gegaan want we moesten al vroeg opstaan om het vliegtuig naar Bogotá te pakken.

Een ander hotel – Cartagena

Posted on by
Reply

Nou vanmorgen waren we dus rond 10.45 uur uit het ‘’fancy’’ hotel vertrokken. Tja we konden niet vroeg genoeg vertrekken, want zoals je wel op de foto kon zien hadden we maar 2/3 de deur tot onze beschikking, het bed kon elk moment ik elkaar zakken en de airco konden we niet meer uit krijgen omdat de batterijen op waren dus sliepen we in een vrieskast. We vertrokken dus ook zo vroeg mogelijk om te voorkomen dat het hotel nog in elkaar zou storten. Vanuit daar zijn we in een taxi gestapt die ons naar het nieuwe hotel zou moeten brengen. Nou als je die afstand zou moeten lopen zou je er ongeveer zo een 3-4 min. over doen. Nou met die taxi deden we er ongeveer 30 min. over. Tja het werd een soort Cartagena Tour met de taxi. Hij wist totaal de weg niet en was zo verdwaalt en een navigatiesysteem hebben de meeste taxi’s niet. Ik ben al blij dat we bij sommige taxi’s heel aan komen op de plaats van bestemming. Als je op de plek waar je normaal gesproken een radio hebt zitten je hand in steekt zie je die aan de voorkant van de auto uitsteken. Ja ja.. zo erg is het soms. Victor zei al de hele tijd dat hij de hele verkeerde kant op reed, maar die eigenwijze Colombiaan wou weer eens niet luisteren. Nou weet ik ook waar Victor het van heeft, zit in het Colombiaanse bloed denk ik. Maar in iedergeval, na 20 min. toen de taxi chauffeur het zwaar geïrriteerde gezicht van Victor zag nadat wij voor de 20 ste keer de zelfde Mc-Donalds gepasseerd waren dacht hij laat ik maar eens luisteren en mijn eigenwijsheid opzij zetten. We waren rond 11.30 uur bij het Hostal aangekomen. We moesten allen tot 14.00 uur wachten, omdat dan pas de gasten uit zouden checken en wij er in konden. Dus we moesten ons nog zo’n 2 uur vermaken in de stad. Dus toen zijn we maar  wat gaan eten. En toen zijn we nog rond en op de fort muren van Cartagena gelopen. Toen liep er zo een jongen die drinken verkocht en wij hadden echt super dorst, dus dachten we gaan even wat te drinken kopen bij die jongen. Blijkt ineens dat die jongen heel uitgekookt was en voor de prijs wat hij voor twee kleine flesjes wou, kon je bij wijze van spreke een hele Colombiaanse familie hele week de dorst lessen. Dus daar trapten wij niet in. Daarna zijn we langs een enorm grote standbeeld van een vrouwelijke Indiaan gelopen. Die stond er ter ere van de Indianen, de vorige bewoners van De plaats Cartagena. Die heb ik toen een handje gegeven, was een zeer ontroerend moment voor mij. Rond 14.00 uur waren we weer terug in het hostal en konden we onze kamer in. We zijn nog naar de supermarkt geweest omdat we ook dachten dat het leuk zou zijn om voor ’s avonds om ook eens iets zelf iets in elkaar te knutselen. Dus dachten we wel aan iets simpels zoals pasta met kip. Althans dat stond er op de verpakking. Achteraf was de kip ver te zoeken. Wij konden in ieder geval de kip niet vinden in de pasta. Het zag er ook wat zielig uit vergeleken met hoe het er op de verpakking op stond, maar we hebben het toch op gegeten. En aangezien ik deze blog nu aan het schrijven ben betekent het dat we niet vergiftigt zijn door de vage pasta met ‘kip.??’’

Vast op een Caribische eiland – Cartagena

Posted on by
Reply

Cartagena is tot nu toe een heel avontuur, oorspronkelijk had ik deze reis helemaal gepland maar van deze planning is vandaag niets meer over.
Meral had jullie al verteld hoe onze reis was verlopen naar Tierrabomba en dat dit niet al te gemakkelijk was verlopen.
De volgende dag wilde wij naar het vasteland en wij dus vragen wanneer gaat de boot, deze ging netjes ergens in de morgen en toen we op het vasteland waren werd ons verteld dat we om 15:00 weer hier op de pier moesten zijn.
Wij dachten nog “dat is wel erg vroeg” maar oké, wij dus Cartagena in en oude centrum bekeken tegen de middag gingen we nog wat eten in een lux restaurant en daarna moesten we weer terug naar de pier.
Omdat ik niet helemaal had begrepen op welke pier we moesten zijn dacht ik we gaan naar het hotel wat in het centrum zit om te vragen waar en hoe laat de boot vertrekt ( onze hotel had 2 locaties 1 in het centrum van Cartagena en 1 op het eiland )
Wij dus opzoek naar het hotel we wisten dat het geel van buiten was en 3 vlaggen had en dat het adres iets was van straat 30 nog iets en huis nummer 66.
Vanaf straat 30 t/m straat 40 zijn er wel 1001 huizen die voldoen aan de omschrijving, tot eindelijk hebben we maar opgegeven en hebben een taxi genomen naar het hotel.
Bleek later dat we er echt heel dicht bij waren, maar we net de verkeerde kant hadden opgelopen.
Het hotel wist ons te vertellen waar we naar toe moesten gaan en hoe laat we er moesten zijn, om 15:30 zou de boot er moeten zijn.
Het was tegen 17:00 toen de boot eindelijk aan kwam wij waren er wel al netjes om 15:30, we waren alleen vergeten dat het 15:30 Colombianen tijd was.

De volgende dag denken we oké laten we opnieuw Cartagena in gaan, maar toen werd ons verteld dat er geen boot naar het vasteland zou gaan.
Dus die dag moesten we de hele dag op het eiland zitten, dit is niet erg voor 1 dag want het is echt een heel mooi eiland.
We hebben de hele dag lekker langs het strand gelopen, schelpen gezocht, in de zee en zwembad gezwommen en de lekkerste vis gegeten die we ooit hebben gegeten.
En na een dag lekker op het eiland te zijn geweest waren we heel erg moe en zijn we kort na het eten naar bed gegaan.
Wij waren zo slim geweest om voor dat we naar bed gingen na te vragen hoe laat morgen de boot naar het vasteland zou gaan, dit zou in de morgen zijn.
Wij dus de volgende morgen vroeg opstaan zodat we op tijd zouden zijn voor de boot en dat waren we ook want de boot zou om 10uur gaan werd ons verteld.
Maar om 10uur werd ons verteld dat er geen boot zou gaan en toen was ik wel een beetje pist want het eiland is te klein om 2 dagen dat te verkennen.

Dus wij zijn toen opzoek gegaan naar een ander hotel via internet en na wat rond bellen vonden we een hotel in het centrum van Cartagena.
Toen moesten we nog annuleren bij het hotel waar we momenteel zaten, ik dus aangegeven dat we hier waren om Cartagena te verkennen en niet het mini eilandje te verkennen en tot eindelijk mochten we dan annuleren en zijn we met de eerst boot naar het vasteland gegaan.
Daar zijn we in een taxi gestapt die bijna uit elkaar viel maar die bracht ons wel netjes naar het hotel.
Dit hotel is een beetje gaar, de deur valt bijna van ellende uit elkaar, maar ik had geen zin om nog verder te reizen, dus voor deze nacht blijven we in dit gare hotel.
Morgen reizen we verder naar een hostel waar we tot na oud en nieuw blijven en daarna reizen we waarschijnlijk af naar Barranquilla om daar nog een paar dagjes te blijven, voordat we terug vliegen naar Bogotá.
Al om al hebben dus nog niet veel van Cartagena gezien en ook nog niet veel gedaan, ik ben wel bruin geworden en Meral is zwaar verbrand.

Colombia saai.? Hoe kom je daar nou bij.? – Bogotá > Cartagena

Posted on by
Reply

Hierbij onze ‘’spectaculaire’’ reis naar Cartagena  geschreven door mij.. Meral . We begonnen aan onze reis ’s morgens om 05.30 uur in Bogota. We werden opgehaald door de taxi die ons naar het vliegveld zou brengen waar we naar Barranquilla zouden vliegen. Nou eenmaal in de taxi, denkt deze zogenaamd slimme Colombiaan ons te kunnen flashen door de meter gelijk hoger te zetten zodat wij meer zouden moeten betalen voor de reis. Hij rijd zo genaamd ook nog eens te ver door . Maar uiteindelijk was hij dus niet zo slim als hij dacht en kreeg hij toch het gewone reis bedrag. Eenmaal op vliegveld keek ik echt mijn ogen uit. Ik zag mensen die levende kippen meenamen in vliegtuig. Wat ze daar mee willen doen.? Geen idee. Ik dacht bij mijn zelf, die kippen komen er na de vlucht uit te zien als de mc-chicken van de MC-Donalds. Na een vertraging van 45 min. kwamen wij toch nog bijna 10 min. te vroeg aan, het was net of we in een straaljager zaten.  Ja bij de Colombianen hier is alles mogelijk. We moesten echt heel nodig naar het toilet, maar toen had ik natuurlijk weer pech dat alleen de mannen toilet open was en de vrouwen toilet dicht was omdat er iets defect was of zo. Nou daar sta je dan. En ik moest toch echt heel nodig. Ik had geen keus, ik ging gewoon op eigen risico naar het mannen toilet en daar was ook een gewonen wc. Gelukkig was er niemand toen ik naar binnen liep. Was ik klaar, doe ik de deur open. Alleen maar mannen die daar staand plassen op zo’n mannen wc. Ik dacht ik moet hier levend zien uit te komen. Er was maar een ding wat er door mijn hoofd ging.. ‘’Rennen!!”. Dus ik ging rennend achter de mannen langs. En een jongen schrok nog toen hij mij zag. Wat een gedoe om even naar het toilet te gaan. We gingen vanaf het vliegveld met een taxi naar het busstation. Daar hebben Victor en ik nog wat gegeten. En vervolgens komt meneer er achter dat hij zijn sleutel van de slotjes op zijn bagage in het hotel heeft vergeten. En die slotjes zijn nou niet bepaalt makkelijk te openen. Na 300 check ups van politie en leger (geen idee waarom, maar de Colombiaanse politie en leger is hier zo dol op) Zaten we in de bus op weg naar Cartagena. Nou dit is de meest ‘’spannendste’’ bus reis van ons geweest. Het spannende namelijk was of we überhaupt levend aan zouden komen zonder dat de bus uit elkaar zou vallen. Ik zat letterlijk op chips resten van de vorige bus overlever. Onderweg reden we heel anders, waardoor er twijfel ontstond bij ons of wij wel in de juiste bus zaten. Nou veel viel er niets te doen dan wachten en kijken waar wij uit zouden komen. Tijdens de bus reis voelde je letterlijk alle steentjes die op de weg lagen. En het leek of de bus echt uit elkaar zou vallen. In de bus werd je nog van alles aan gesmeerd van fake Sony camera’s (waarbij het woord Sony nog zelfs verkeerd gespeld is) tot home made broodjes en neppe Rolex horloges die hij waarschijnlijk bij van arme Colombiaan had gejat. Aangekomen op het busstation van Cartagena,( ja we zaten dus toch in de goede bus) zijn we in een busje gestapt. Daar reden we onder het gezelschap van een tropische stortbui naar het centrum. Althans dit was de bedoeling, maar toen we net het centrum in reden en we een Mc-Donalds zagen riep Victor ineens ‘’stop Mc-Donalds!!!!’’. Dus zijn we naar de Mc geweest. Vervolgens zijn we in een taxi gestapt die ons naar het hotel heeft gebracht in het centrum. Vanuit daar zouden we naar hun locatie op het eiland Tierra bomba met een boot gaan. Maar we waren dus te laat. Door onze mc donalds droom en taxi belevenissen hadden we de laatste boot naar het eiland gemist. Maar gelukkig wouden ze ons wel ophalen met een ander bootje. Achteraf weet ik niet of dat wel zo’n geluk was. De boot waar we in zaten was gemaakt voor ongeveer 10 personen. En wij zaten er met zijn 24’en in incl. bagage. Ik dacht onderweg dat we zouden zinken omdat de boot in tweeën zou breken. We gingen zoooo snel en de boot was gewoon te vol. De wind op je gezicht voelde aan alsof je een full facelift kreeg, zonder de kliniek van Marijke Helwege te bezoeken. We zweefde meer boven de bankjes waar we op behoorden te zitten. We waren zo blij dat we levend aan kwamen op het eiland. Nadat we gedropt waren zagen we een vrouw die uit de zelfde boot kwam en we dachten dat het een goed idee zou zijn deze dame te vragen waar het hotel was… NOT..!! Dat was dus een slecht idee. Mevrouw zei te weten waar het was en we moesten rechts af achter haar aanlopen. Ass- shakend liep ze voor ons met een zuur gezicht alsof ze al jaren lang geen beurt heeft gehad. Onderweg zegt ze tegen 3 straat jongentjes van ongeveer 6 jaar iets en ze gaat zelf ineens weg zonder iets te zeggen. Wij nemen aan dat we achter die jongentjes aan moeten. We liepen met onze zware tassen in de 35 graden hitten door allerlei enge wijken met enge mannen en vrouwen waar je nog geen eens dood naast gevonden wil worden. Na zo wat een marathon te hebben gelopen  en bijna aan het einde van het eiland waren wijst het jongetje naar links en zegt hier is het. Wij dus kijken.. IS HET EEN ANDER HOTEL!!! Zegt het jongetje dat de vrouw tegen hem had gezegd dat wel ‘’Een Hotel’’ zochten. En dat het hotel dat wij zochten dus helemaal aan de andere kant was, dus op de plek waar wij gedropt waren. Das lekker hebben we net heel eiland afgelopen zijn we aan de verkeerde kant. Geloof mij, maar dan voel je je toch even kut. We hebben uiteindelijk het hotel gebeld en gezegd dat we aan de andere kant waren en zij hebben ons opgehaald. Eindelijk in het Hotel aangekomen.. Hoe laat we aangekomen zijn.? Ik heb werkelijk geen idee.. Ik was zo duizelig van de boot reis dat ik überhaupt blij was dat we aankwamen. Maar het moet zo ergens 18.30 geweest zijn. We dachten dat we het nooit voor december 2011 levend zouden bereiken..

Pereira ( the story )

Posted on by
1


Wat is er nou in Pereira gebeurt? Dit halve boek verteld het hele verhaal, ik wilde eerst dit verhaal delen met de mensen die daar het meeste recht op hadden voordat ik wereldkundig maakte.
Het is een lang verhaal dus neem er de tijd voor.

Pereira, ik heb de stad gister achter mij gelaten en ben weer veilig aangekomen in Bogotá.
Het was maandag ochtend dat ik Manizales verliet naar Pereira, in iets minder dan een uurtje kwam ik aan in Pereira.
De Loney Planet had voor Pereira geen Hostels alleen maar Hotels, het mooie is echt van het reizen van Hostel naar Hostel dat je vaar daar ook info kan vinden van hostels in andere plaatsen.
Pereira telt sinds 2009 1 hostel dus dat is de rede waarom hij nog niet in de Loney Planet staat.
Aangekomen in deze hostel genaamd “Sweet home hostel” werd ik vriendelijk ontvangen door de eigenaar.
Hij sprak alleen maar Spaans tegen mij, maar gelukkig begreep ik alles wel en ik was bang dat hij alleen maar Spaans kon, ik had dat al in Manizales en dat maakt het allemaal toch wat moeilijk.
Maar toen ik echt niet meer begreep, switchte hij gelukkig over op Engels.

Hij vroeg na dat ik in was gecheckt wat ik wil gaan doen in Pereira en toen vertelde ik hem mij verhaal dat ik hier was geboren.
Dus hij vraagt of ik wil gaan zoeken naar dingen van mijn verleden en ik zeg weet ik niet, ik wil ook dingen van de stad zien zeg ik.
Dus hij geeft mij een papier met alles wat te doen is in Pereira, waarna ik naar mijn kamer ga en ik het dagboek van Annelotte pak en opzoek waar ik en mijn zusje gevonden waren.

En na het adres in mijn hoofd te hebben gepropt ben ik de stad ingegaan en ik soms had ik wel eens het gevoel dit ken ik wel en dit lijkt wel op iets wat ik me kan herinneren.
Maar het was alleen op Carrera 15 en ik zou in de buurt van Calle 10 zijn gevonden wat helemaal in het centrum is maar daar had ik niet gevoel dat ik iets herkende.
En nadat ik een hele middag in de stad had rond gelopen, zocht ik in de hostel wat er verder te beleven is in Pereira en ik dacht ik ga wel naar de Zoológico ( dierentuin ).
Maar hoe later het werd hoe meer het begon aan mij te knagen en ik ging verder zoeken ik het dagboek van Annelotte naar dingen die hier in Pereira zijn.

“Donde es barrio Nader Nader” vroeg ik de eigenaar van de hostel, na dat ik op Google uren heb lopen zoeken naar barrio Nader Nader in Pereira.
Maar net zoals Google wist de eigenaar van de hostel het ook niet en hij ging wat mensen vragen maar die wisten het ook niet.
Dus ik ging maar naar bed en dacht morgen maar naar de dierentuin gaan, maar voordat ik naar bed ging deed ik toch nog snel een Google search in de Colombiaanse pagina’s en daar vond ik een evacuatie plan als de rivier uit zijn oevers zou treden en daar stond dat het wijk Nader Nader zou ook geëvacueerd worden als de rivier uit zijn oevers zou treden.
Dus er bestaat wel een wijk Nader Nader in Pereira en met deze wetenschap ging ik naar bed.

De volgende dag wist ik niet goed wat ik moest doen, maar ik maakte de eigenaar duidelijk dat er dus wel een wijk Nader Nader bestaat in Pereira en de evacuatieplan was van November dit jaar.
Dus hij zegt ik ga voor je zoeken en hij sms’t en belt heel Pereira af, maar zonder resultaat.
Tot eindelijk zegt hij wie het zeker moet weten is een vriend die als taxi chauffeur werkt en hij belt hem op en jah jah… hij wist dat de wijk Cesar Náder Náder hete en dat het dicht bij een andere wijk was.
En die zelfde middag ben ik in een taxi gestapt naar de wijk Cesar Náder Náder.

Wijk Náder Náder is een mini wijk en dat is denk ik de rede waarom weinig mensen het kennen het bestaat denk ik uit 20 á 30 huizen aan de rand van Pereira.
Zodra de taxi Náder Náder in rijd herken ik meteen alles, het lijkt wel of de tijd stil heeft gestaan hier en de taxi vraagt aan mij welk blok het is en ik zeg ik weet de weg en wijs hem waar hij moet stoppen.
Ik stap uit en loop naar het huis waar mijn pleeggezin woonde als ik dat al 100 jaar doe.
Ik kijk naar de deur en zie boven de deur de naam van de pleegvader staan; “Zou hij nog steeds daar wonen” dacht ik.

Eventjes twijfel ik, ik loop lang het huis kijk eventjes wat rond en bedenk me dat het wel lijkt of de tijd stil heeft gestaan hier alles wast zoals ik het me herinnerde.
Tot eindelijk klop ik toch aan bij het huis waar ik vroeger woonde en een meisje van jaar of 18 á 20 en een jongetje van een jaartje of 14 doen een raam open.
Ik probeer met mijn beste Spaans uit te leggen dat ik hier had gewoond en dat ik geadopteerd was naar Nederland.
Maar het kwam niet echt over en naar een tijd vroeg ze wat mijn naam is, ik zeg “Victor” en zij vraagt had jij een zusje en ik zeg “Ana Maria” en ze vraagt of ik een momentje heb en ze loopt weg.
Even later komt ze terug met een fotoalbum met daarin foto’s van Ana Maria, mijn ouders en mij.
Ze laat ook foto’s zien van de pleegouders en legt me uit dat de pleegmoeder is overleden, maar waar aan kan ik niet echt volgen, ik merk op dat het meisje voor helemaal aan het trillen is en haar ademhaling gaat als een gek te keer.
Ze vraagt aan mij “Tienes Minutos” of wel of ik bel te goed, ik zeg “nee” ( ik dacht ik ga mijn telefoon niet aan een wilt vreemde geven ) en ze loopt naar buiten naar een man en vraagt aan hem of hij bel te goed heeft.
Deze man heeft wel bel te goed en ze vraagt of ze haar vader mag bellen, hij vraagt waarom en ze legt uit over mij en hij zegt ja Victor en Ana die woonde hier 20 jaar of zo geleden en zij zegt dat is Victor.

Het meisje waar van ik op dit moment nog steeds niet weet wie ze is stelt me allemaal vragen maar ze praat zo snel dat ik totaal niets van begrijp.
Tot eindelijk zegt ze dat haar vader zo zou komen en dat ik eventjes in het huis moet wachten.
Het is heel raar ik herken het huis, maar toch voelt het vreemd aan en dan ook weer niet, het huis was vroeger wel netter.
Na een tijdje heb ik een oplossing op onze taalbarrière, ik zie dat ze een computer en internet hebben en ik ga naar Translate Google en al snel kunnen wel wat praten.
Na een tijdje komt mijn pleegvader het huis binnen, ik herken hem meteen en met tranen in zijn omhelst hij mij.
En meteen vraagt hij waar Ana Maria, mijn zusje maar ik leg uit dat ik alleen reis en hij vraagt op het goed gaat met Ana en wat Ana zoal doet qua werk en dat ik doe qua werk.
Gelukkig praat hij wat rustiger, zolang mensen rustig Spaans tegen mij praten kan ik het volgen.
Na een tijdje praten, vroegen ze of ik mee wilde gaan eten in de stad en ik zeg is goed, dus we stapte in een taxi en ging wat eten in het Centrum van Pereira.
Het meisje had zich eindelijk voorgesteld als Helen en na het uit eten ben ik samen met haar de stad in geweest.
Ze bleef maar vragen wat ik wilde doen, maar het maakte mij niet zoveel uit het probleem was alleen ik kon het haar niet duidelijk maken.
Dus tot eindelijk belde ik maar Michael en hij vertelde haar weer dat het mij niet zo veel uit maakte.
Tot eindelijk zijn we gaan schaatsen, ja dat kan in Colombia dat was erg gezellig en daarna hebben ook nog gebowld en naar het bowlen ben ik naar de hostel gegaan en zij naar huis.

In de hostel was ik te moe om de foto’s van de camera af te halen en ik was zelf te moe om de kaart uit de camera te halen wat ik standaard doe omdat ik bang ben dat mijn camera wordt gestolen.
Maar ik ben meteen bed ingegaan en de volgende ochtend was ik druk bezig met het verhuizen naar een andere kamer en tussen door probeerde ik Meral nog te spreken.
Ik moest naar een andere kamer een dorm ( slaapzaal ) omdat de privé room was gereserveerd en na Bogota ben ik gewoon steeds zonder reservering van hostel naar hostel gegaan.
En ik wist er zou een dag komen dat een privé kamer niet beschikbaar was en dat was vandaag dus.
Toen ik eventjes de kamer uitliep en net mijn tassen had neer gelegd en terug kwam viel me op dat mijn tas open was en vooral was ik verbaast dat de voorvakje open was en die heb ik nooit open.
De enige in die kamer was de schoonmaakster dus ik dacht zou wel en pak mijn tas en stop mijn tas in de kluis zeg gedag tegen Meral en ga naar het huis van het pleeggezin.

Daar aangekomen zijn Helen en ik samen naar de dierentuin gereisd, ik heb in de dierentuin mega veel foto’s gemaakt met mijn nieuwe camera.
Na de dierentuin zijn we uit eten geweest en heeft ze me geholpen met het uitprinten van mijn ticket voor Bogotá want die had ik nog niet uitgeprint.
En tot slot zijn we naar de film geweest een 3D film helemaal in het Spaans maar ik kon redelijk volgen waar het over ging.
Na de film was ik echt moe en ben ik naar de hostel gegaan en het eerste wat ik dacht ik moet die foto’s maar eens gaan uploaden dus ik pak mijn tas en kom tot mijn schrik achter dat mijn camera die ik de dag daarvoor bij me had. ( ik heb de hele tijd 2 camera’s bij me in Colombia 1 voor mooie foto’s maken en 1 om foto’s te maken op plekken waar ik niet weet of het wel veilig is om foto’s te maken, gezien ik niet wist wat voor wijk Náder Náder was had ik besloten mijn goedkope camera de dag daarvoor mee te nemen. )
Ik ga als een gek zoeken en tot eindelijk herinner ik me wat me die morgen was overkomen dat ik het zo raar vond dat mijn was open was.
Tot eindelijk informeer ik de eigenaar van de Hostel dat mijn camera is gestolen.

De eigenaar gaat samen met mij nog verder zoeken maar tot eindelijk is de camera nergens te vinden en ik weet 100% zeker dat ik hem in die tas had gedaan.
De eigenaar zegt dat hij wel een vermoeden heeft wie de camera heeft gestolen en hij belt de politie die deze jongen van de bus naar een andere plaats hebben getrokken en zijn tassen hebben doorzocht maar geen camera.
De camera was niet erg het was de goedkope camera maar de foto’s die er opstonden dat vond ik erg.
En ik had nog geen eens het gevoel dat ze de foto’s van mij hadden gestolen want ik heb de herinnering in mijn hoofd.
Nee ik had die foto’s speciaal gemaakt voor Ana Maria en ik was boos en verdrietig te gelijk en ik wist eventjes niet wat ik moet doen dan alleen maar huilen.
Maar al snel wist ik weer de rust terug te vinden in mijzelf en vroeg ik de eigenaar of hij Helen kon uitleggen dat ik nu meteen naar Nader Nader wil gaan om als nog foto’s te maken.
En binnen 15 min zit ik in een taxi naar Nader Nader, waar ik na 15 min ook aankom.

Daar aangekomen, vertelde de vader dat 2 van zijn zonen ook thuis waren, 2 pleegbroers die ook in het gezin zaten toen Ana Maria en ik ook daar zaten.
Julio Cezar, kon ook veel vertellen over Ana Maria en mij en het beste was ook nog dat jij heel duidelijk en langzaam Spaans sprak, dus kon het bijna 100% volgen en hij vertelde ook dat mijn pleegmoeder is overleden aan kanker.
Na dat ik opnieuw van iedereen foto’s had gemaakt heeft Julio mij naar huis gebracht, maar onder weg mij verschillende plekken van Pereira laten zien.
Zo ook waar Ana Maria en ik ongeveer zijn gevonden en ik herinnerde me dat ik die wijk ook door was geweest afgelopen dagen en dat dat de wijk was waar ik het gevoel had dat ik eerder daar al was geweest.
Daarnaast heeft hij mij ook het hotel laten zien waar Hyco, Gloria en Annelotte hadden verbleven toen ze Ana en mij kwamen ophalen.
Na alle foto’s heb ik het kaartje meteen uit de camera gehaald ik dacht ze moeten me nu eerst omleggen voordat ze deze foto’s krijgen en in het hostel heb ik de foto’s meteen op mijn server in Nederland gezet voordat ik ging slapen.

De volgende dag ben ik vertrokken naar Bogotá, ik moest wel omdat Meral al binnen 2 dagen naar Colombia zou komen.
Het was raar om Pereira te verlaten en heb wel een traantje gelaten toen ik Pereira achter mij liet.
Zelf had ik nooit verwacht iets van mijn verleden in Colombia te vinden, maar dit is toch wel heel bijzonder.
Al mijn dank gaat natuurlijk al eerste uit aan Annelotte die alles heeft opgeschreven en daarnaast de mensen in Pereira die me hebben geholpen met mijn zoektocht!

Sweet Home ( Hostel ) – Pereira

Posted on by
2

Ik weet dat jullie allemaal zitten te wachten over mijn verslag en gevoelens in Pereira, maar ik heb niet zoveel tijd hier in Pereira dus ik besteed eventjes al mijn tijd om dingen te vinden in Pereira.
Het dag boek van Annelotte helpt me wel, ik denk dat ik wel kan vinden waar ik gevonden ben, misschien dat ik vandaag daar naar toe ga.

Het adres waar het Pleeggezin woonde is net een paar seconde toen ik dit aan het type was gevonden, de wijk Náder Náder bestaat niet, de naam van de wijk is namelijk Cesar Náder Náder.
De eigenaar van de Sweet Home Hostel is heel behulpzaam en heeft half Pereira afgebeld om de wijk Náder Náder te vinden, tot eindelijk een vriend van hem die taxichauffeur is wist ons te vertellen wat de naam van de wijk was.
Het is alleen wel helemaal aan de andere kant van Pereira dus ik zou er met de taxi naar toe moeten.
Tot zover het verslag van Pereira ik zou later deze week wel verder in gaan op andere dingen.

Parque Nacional Natural Los Nevados – Manizales

Posted on by
1

Of je nou in Manizales of Pereira bent één ding dat je zeker moet doen is naar “Parque Nacional Natural Los Nevados” gaan.
Eerst dacht ik, ik ga zondag wel daar naar to, maar vrijdag avond kwam ik Marc tegen een Australische man die ik in Medellín had leren kennen en hij wilde graag zaterdag gaan, dus dacht weet je wat ik ga zaterdag ook.

Rond een uur of 7 Colombianen tijd ( dus 8 uur ) kwam een klein busje ons ophalen van de hostel en daarmee zouden we het park in gaan.
Zelf denk ik dat de foto’s meer zeggen dan woorden (foto’s), het deel van het natuurreservaat wat ik heb gezien is de sneeuwtoppen van de vulkaan “Nevado del Ruiz”
Zelf ben ik tot eindelijk tot het 4850 punt gekomen, ik wilde graag naar 5100 gaan maar dat mocht niet.
Na dat we de vulkaan hadden bezichtigt, zijn we naar een vulkanische bad geweest dit was echt een leuke ervaring en vooral ontspannend.

“Nevado del Ruiz” is een stukje Victor geschiedenis, op 11 september 1985 is deze vulkaan voor het laatste uitgebarsten precies 2 dagen na dat ik aan kwam in Nederland.
Zelf wist ik wel dat er iets was met een vulkaan, Pereira en dat ik heel erg ziek was geworden.
We moesten een reis maken om vulkanische as te bekijken en op deze reis ben ik heel erg misselijk geworden, dat ik zelfs moest overgeven.
Dat is eigenlijk wat ik me kan herinneren, nu las ik in het dagboek van Annelotte dat mijn vader graag vulkanische as wilde zien en daarvoor moesten we deze reis afleggen een reis wat ik dus nooit ben vergeten.

Andes gebergte – Manizales

Posted on by
2

Colombia in 5 weken is te kort, ik kom nu al tijd te kort om gewoon echt een stad te bekijken.
Medellín, ben daar veels te kort geweest en moet zeker nog een terug komen om daar alles te bezichtigen.
Vanmorgen toen ik uitcheckte wist ik nog niet waar ik ging slapen, de Loney Panet is wel mijn gids dacht ik.
Het enige wat ik wist was dat ik een bus zou nemen naar Manizales, de stad naast Pereira dat op de route ligt naar Pereira.

Om 11 uur toen de bus vertrok wist ik nog niet wat voor moois ik te zien zou krijgen.
Het eerste uurtje is wat hobbelig en de bus slingert van de ene kant naar de andere kant maar tot eindelijk komen bij de rivier Cauca uit en een adembenemende tocht door de Andes begint.
De Andes is zeker een goede rede om terug te komen naar Colombia, alleen dan moet ik er niet met een bus door heen rijden.
Als ik zo om mij heen keek dacht ik kan hier denk ik wel jaren in rondzwerven en nog niet alles gezien te hebben.
Zoveel andere planten, dieren en mensen die ik alleen al vanaf de bus kon zien, laat staan als ik bij alles stil kon staan en goed kon bekijken wat ik dan wel allemaal zou zien.

Soms was er kilometers lang geen hond te zien, geen mensen alleen maar natuur, natuur en nog eens natuur.
Dit is zeker een mooi stuk van Colombia en misschien trekt dit me zo erg aan omdat hier mijn wortels liggen.
Of misschien trekt me aan omdat ik door natuurlijk vrienden ben opgevoed, wat het ook is vanaf vandaag staat een reis door de Andes ook op mijn wishlist van dingen die ik wil doen in mijn leven.
Misschien over 3 jaar als ik de transsiberie express heb gedaan , maar nu eerst Manizales.

Manizales is voor Colombiaanse begrippen een kleine stad met maar 400.000 inwoners, als je komt aanrijden met de bus kan je over de stad kijken en lijk het ook klein vergeleken met Bogotá of Medellín.
Als je in Manizales op straat loopt heb je wel het gevoel dat dit een veilige stad is en dat zijn mijn ondervindingen ook tot nu toe.
In het donker ziet het er ook erg gezellig uit met alle kleine kerst verlichtingen die bij elkaar één grote kerst show maken.
Tot maandag denk ik te blijven in Manizales, waarna ik vertrek naar Pereira dat is ongeveer 1 uur verwijderd van hier.

“De arme zorgen voor de nog armere en de rijken zijn alleen bezig om nog rijker te worden”

Posted on by
2

Mijn 2de week in Colombia is al bijna weer afgelopen en tot vandaag was Colombia meer een vakantie land en ik genoot van de mooie natuur, mooie mensen en mooie cultuur van Colombia.
Maar echte verbintenis met het land kon ik niet echt vinden, er was niets wat we echt raakte tot vandaag.

Tussen de middag bestelde ik een pizza voor 9 euro, iets wat veels te duur is voor een gemiddelde Colombiaan.
Voor mij zag ik een vrouw hard werken om geld te verdienen met lollies en rookwaren te verkopen.
Na een tijd kwam er een straatkind denk een jaar of 12 een paar meter voor mij de prullenbak leeg maken, opzoek naar eten.

Maar jammer genoeg voor hem zat er niets meer in de prullenbak, hij ging zitten naast de prullenbak met zijn hoofd in zijn handen.
Je kon duidelijk zien dat hij honger had en dit zag de vrouw die bezig was met verkopen van spullen ook.
Zij liep naar hem toe en gaf hem wat koekjes van haar verkoopwaren hij pakte dat gretig aan en ging dit heel langzaam hapje voor hapje op eten.
Dit tafereel dat voor mij ogen afspeelde ontroerde me en toen mijn pizza eindelijk klaar was en voor mij lag voelde ik me schuldig dat ik zoveel geld aan een pizza had uitgeven.

De jonge was al weg anders wou ik hem best wel een stuk van mijn pizza willen geven want echt honger had ik niet meer in mijn pizza maar ik dacht ik heb nog niets gegeten vandaag dus ik moet wel eten.
Op dat moment besefte ik, ik had die jongen kunnen zijn, het lot heeft alleen ander voor mij bepaald, ik heb een goed leven gekregen in Nederland.
Ook besefte ik me dat ik dit vake had gezien dat mensen die het niet goed hebben voor de nog armere zorgen.
Ik zag het in Bogotá, maar ik heb het ook zo vaak in Nederland gezien en opeens snapte ik de wereld niet meer.
“De arme zorgen voor de nog armere en de rijken zijn alleen bezig om nog rijker te worden”
Tot eindelijk liep ik naar de vrouw to die aan het verkopen was, ik kocht 2 lollies bij haar voor 2000 COP, ze keek me eerst heel verbaast aan maar toen ze merkte dat ze het geld mocht houden glimlachte ze naar mij en bedankte ze me. ( voor 2000 COP kan je weer een nieuwe zak lollies kopen ).

Na dit gezien te hebben en tijd na gedacht te hebben, heb ik tot eindelijk besloten morgen reis ik af naar Pereira.
Voor het eerst sinds ik het in mijn bezit heb, heb ik het dagboek van Annelotte lopen lezen daar staan wat puzzel stukjes in die mij misschien helpen de weg terug te vinden in Pereira waar ooit mijn leven begon.